نارضایتی در وجودم بقدری پررنگ شده است که فکر نمی کنم دیگر چیزی رضایتم را جلب کند. تنها وجه تمایز تغییر تنهایی به تعبیر یک رویای ناممکن همین امید بی منطقی است که در وجودم ریشه دوانده،دوگانگی که در روح و ذهنم احساس می کنم و سردرگمم کرده آرام آرام به این فکر می کنم که شاید مرگ دردی از دردهایم دوا کند پی نوشت: صدا، صدای چیست! از من چه می خواهی گوش نمی دهم دگر فصل ، فصل فراموشی ست نوشته شده در جمعه پانزدهم دی ۱۳۹۶ساعت 13:29 توسط |

یک روز که می دونم خیلی دوره،از اینجا خواهم رفت یک جای گرم و بی خاطره درست جایی که هیچکس من یادش نیاد، شب ها دیر می خوابم و همین که دارم دوباره می نویسم نشانه اینه که اوضاع روبراه نیست، از همه آدما بیزارم ، تنهایی و سکوت تنها سنگری که برام مونده، امیدوار نیستم ولی مشتاقم اوضاع از این بدتر نشه، هر روز کسایی رو می بینم که دوست ندارم و حرف هایی می شنوم که خوشایند ذهن آشفته ام نیست پی نوشت: تسلسل بیهودگی ست استمرار نخواستنم این را چگونه بگویم! بگویم. نوشته شده در دوشنبه هجدهم دی ۱۳۹۶ساعت 21:15 توسط |